صدای فراموشی یک عشق و تدفین محترمانه همه ی خاطره های خوب

یادت می آید

هیچ خاطره ی بدی نبود

و چه حیف

وقتی که باید رفت

باید رفت

حتی اگر عشق در تار و پود احساست تنیده باشد

حتی اگر عشق در جریان مکرر دو قلب پر احساس هنوز هم غلیان کند

وقتی که باید رفت

آری

باید رفت

وقتی که فراموشی یک قانون است

خاموشی برایت ساده می شود

هنوز هم دوستت دارم

هنوز هم دوستم داری

اما

وقتی باید رفت

باید رفت

این همه ی حرف سرنوشت من و توست

نمی گویم خداحافظ

این حس جاودانه است

و این عشق

یادم می ماند

گرچه شاید فقط برای خودم باشد

و هیچ وقت رسمی نشود

اما ....

تو

همیشه بمان

و بیشتر از من عمر کن

چون

من می خواهم

چون

همیشه دوستت داشتم

شوری نیست

و هیچ خبرگزاری خبر جذابی برای صفحه ی پر آگهی فرهنگ ندارد

حاشیه ی سرم درد میکند

اینجا

مثل همیشه تکراری است و من پر از روزمردگی ام

انگیزه ای برای عشق ورزیدن ندارد

این قلب بازیگوش