این بار مطالب رو تیک وار می گم:

رئیس سازمان میراث فرهنگی همدان در نشستی که با خبرنگاران به مناسبت هفته میراث فرهنگی و موزه داشت در پاسخ به این سوال که چرا نسخه خطی کتاب قانون بوعلی سینا به سرقت رفته و چرا تجهیزات امنیتی موزه اینقدر ضعیف بوده گفت: این اتفاق(سرقت) ممکن است در هر جایی از جمله خانه من و شما هم اتفاق بیافتد! که من گفتم اما آقای بیات سرقت میراث تاریخی یک کشور با سرقت تلویزیون خانه شما خیلی فرق دارد! و البته هیچ پاسخ درستی هم از سوالم نگرفتم.

کاوش های تپه هگمتانه به سرپرستی یعقوب محمدی فر آغاز می شود و این در حالی است که در حال حاضر و پس از گذشت یکی دو دهه از اولین کاوش های این تپه باستانی از آثاری که از زیر خاک به دست آمده است حفاظت درستی نمی شود. سوله های فلزی بد شکل و نشت آب به قسمت های مختلف راهروها و آثار معماری به جا مانده شاهد این مدعاست. چنانچه در سالهای اخیر تخریب های زیادی متوجه این آثار شده است. و بر فراز تعدادی از ترانشه ها هم اصلا سوله یا سایبانی برای محافظت از معماری های هگمتانه وجود ندارد.بسیاری از گردشگران  از نحوه نگهداری آثار هگمتانه اظهار نگرانی می کنند و با این حال هیات جدید باستان شناسی میخواهد قطعه دیگری از این اثر معماری منظم و منحصر به فرد را از زیر خاک بیرون بیاورد.

هفته موزه و میراث فرهنگی امسال هم مثل هر سال به ساده ترین و بدترین شکل ممکن برگزار می شود و من هم مانده ام از کجای عملکرد حافظان دولتی میراث دفاع کنم؟! قلعه تخریب شده اشتران یا کتیبه های گنجنامه که هر سال ترک هاشان بیشتر دیده می شود؟ تپه هگمتانه یا موزه های غیر استاندارد همدان؟ وضعیت آثار شهرستان ها که بدتر است. با آنهمه تپه تاریخی که پر از آثار حفاری غیر مجاز است و ...

شنبه که در جشنواره میراث فرهنگی و رسانه شرکت کرده بودم خبرنگار سرمایه پس اینکه لوح و جایزه خود را دریافت کرد پشت تریبون گفت: این جایزه ها را به حساب اینکه حدود ۲۰ روز به انتخابات مانده نمی گذارم.

روزی که به نمایشگاه کتاب رفته بودم مصادف بود با روز حضور میرحسین در نمایشگاه و به طبع منم سبز پوش شدم. استقبال از میرحسین خیلی خوب است و امیدوارم کسی که امام خمینی تایید کرد را مردم ایران هم تایید کنند تا ما هم با خیال راحت به ایرانی امن و مترقی و شاد باندیشیم.

همایش خواجه رشید در همدان برگزار شد. پاسداشت بزرگان گذشته با همه این هزینه های کلان هم خوب است اما همین دو روز پیش بود که یکی از بزرگان و محققان زنده همدان در بستر بیماری در مقابل همه ناملایمات و سختی هایی که این چند سال کشیده بود شکست و در مقابل ما که به عیادتش رفته بودیم اشک ریخت. او ۲۸ کتاب پژوهشی آماده چاپ دارد که به دلیل مشکلات مالی قادر به چاپشان نیست. مثل پدرم که دیگر قید نوشتن و شعر گفتن را هم زد.

این روزها حالم از خبرگزاری فارس به هم می خورد با همه اخبار جهت دار احمقانه اش!

دلم میخواهد به رنگ ارغوان اکران شود!

دلم می خواهد...

***

لینک گفتگوهای اخیر من:

 (لحظاتی با یک نقاش زن): نيمه پنهان من

(لحظاتی با یکی از فراموش شدگان تئاتر): اختلاف سليقه‌ها تئاتر همدان را متلاشي كرده است

لينك:

مسوول ستاد مير حسين موسوي در دفتر همدان پيام: ميرحسين موسوي يادگار شهداي انقلاب است

یک جورایی مجبورم نشریات را از روی سایت هایشان بخوانم اما اعتراف می کنم حاضرم ۵۰۰ تومان بدهم اما روی کاغذ بخوانمشان آن هم وقتی دراز کشیده ام روی زمین .

این را امروز اینجاخواندم و نویسنده اش را کاملا درک کردم!

این روزا که حتی نمیتونم با خودم روراست باشم

این روزا که نمیتونم هیچ تعریفی از دوست داشتن و با هم بودن کنم

این روزا که هیچ کدوم از بخش های وجودی من فرصت درنگ نداره

این روزا که دنیا خیلی پیچیده تر از من شده

...

بیشتر هوامو داشته باش

او موقع من خبرنگار ایسنای دفتر همدان بودم.

چند روز قبل از اینکه این سفر انجام شه استانداری همدان اسامی خبرنگارانی که می خواستن این سفرو پوشش بدن رو از دفاتر خبرگزاری ها و روزنامه ها گرفته بود و اسم من و یکی از دوستانم که در این خبرگزاری کار می کردیم توی لیست نبود و علی رغم اینکه سعی کردیم اسممون رو برای صدور کارت ابلاغ کنیم این اتفاق نیافتاد.

من اون موقع حدود 2 سال می شد که وارد عرصه خبر شده بودم و  کنجکاو بودم یه رئیس جمهور رو از نزدیک ببینم حالا این بحث که این رئیس جمهور چه کسی بود برام زیاد مهم نبود.

خلاصه! ما تمام سعی خودمون رو برای پوشش اخبار این سفر کردیم تا اینکه آخرین دقایق سفر و نشست مطبوعاتی احمدی نژاد فرامی رسید و برخی خبرنگران هم در این نشست حضور داشتند.

شرط حضور در این نشست داشتن کارت بود و ما این کارتو نداشتیم. همکارم تونست یکی از دارنده های کارت دفتر ما رو راضی کنه که در این نشست حضور نداشته باشه به این بهانه که به درد نمی خوره - که چی- پس من چی و... 

و من مونده بودم!

با جسارت و همراهی همکارم به استانداری همدان رفتم تا از اونجا با اتوبوس مخصوص خبرنگاران به فرودگاه بریم و در نشست حضور داشته باشیم. تو فضای باز برج استانداری همدان شام خوردیم و به سمت فرودگاه حرکت کردیم. میخواستم سوار ماشین نشم اما بالاخره منم به همراه بقیه عازم شدم.

توی محوطه فرودگاه همدان محافظان کارت تک تک خبرنگاران را بررسی می کردند و بعد اجازه ورود به محل نشست رو میدادن. من وسطای صف ایستاده بودم اما اصلا حس بدی نداشتم.

کم کم خبرنگاران جلویی به داخل میرفتند و درست موقعی که محافظان داشتند کارت خبرنگار جلویی منو چک میکردند با یک حرکت مارپیچی تونستم از پشت محافظان به محل نشست راه پیدا کنم!

چادر مشکی- جثه ریز نقش و تحریک همکارم دلیل اصلی موفقیت آمیز بودن این دور زدن شد و این درحالی بود که یکی دوتا از خبرنگارا نتونستند به محل راه پیدا کنند.

با آرامش تموم از پله ها بالا رفتم و قاطی بقیه شدم! اونجا توی یه اتاق مجزا ماهارو میگشتند اما خوشبختانه با کارت ها کاری نداشتند.

***

نمیدونم چرا این روزا اینقدر سریع از کار خسته میشم و رخوت شب های بی خوابی و صبح های خواب آلود همه تنم رو میگیره. یه چیزی مث نداشتن انگیزه کافی-سرخوردگی و روزمرگی! حتی اعتصاب های بچه های دانشگاه و گفتگوهای تازه خبری هم برام تکراری شده.

***

نگفته ها-ناگفتنی ها- روی هم تلنبار میشود و ما... من و تو... و من و دیگران هم. از هم دور میشویم. میان ما-همه ناگفته هایی قرار گرفته است که باید در دل ریخت و دریایی شد تا نکند آسمانتان طوفانی شود.

***

۲خبر

-حاج آقا رازینی فوت کرد

-دبیر اجرایی جشنواره فیلم کودک علی اصغر زواری شد

***

( قول دادیم وارد بازی های انتخاباتی نشیم-دلیل اینکه در این مورد نمینویسم هم همین قول و قرار هاست)

همه چي داشت جز خرس!

و اما...

اين چيزايي كه پايين مي‌نويسم خيلي رو دلم قلنبه شده:

تا حالا به رفتار يه كيسه پلاستيك كه در هوا رها ميشه دقت كردين؟

بعضي ها تو زندگي آدم مثل اين كيسه پلاستيك رفتار مي‌كنن. باد كه ميوزه شروع به چرخش ميكنن و بر فراز آسمان زندگي آدم به پرواز در ميان. اما اين حضور مدت زيادي دووم نداره.

امان از وقتي كه شهرداري ذهن درست كار نكنه. اون موقع مفهوم مواد تجزيه ناپذير به معناي واقعي فهميده ميشه و اون پلاستيك  گهگاهي زندگي آدم رو لكه دار ميكنه و اين پروسه تا ابد ادامه داره.

دوست داشتم اين آدما مثل درخت رفتار ميكردند. يعني يه جايي تو زندگي آدم جوانه ميزدند، كم كم رشد ميكردند و تنومند مي‌شدند، در هر شرايطي  پابرجا بودند و هميشه زيبايي خودشونو داشتند.

در اين صورت نه تنها سايه شون مال ما بود و زيباييشون در هميشه زندگي خود نمايي ميكرد، بلكه شاخه هاشون هم مامن گنجشكاي كوچولوي ذهن ميشد تا فكر كنيم همه چز مرتبه.

كاش اينطوري بود

تا كي به تمناي وصال تو يگانه

يعني كه گنه را به از اين نيست بهانه 

***