مردمی میخوانند
مردمی منتظرند
تا بیایم
با موج های گل آلوده.
می جوشم
چون گدازه های آتشفشان
می لرزم
زنده می مانم
مثل عشقی کم رنگ
روزی فرزندانم را خواهم شمرد
اگر ستاره ای بر افروزد
ستاره ای دیگر را خاموشی باید.
زنده می مانم و می بینم
زایش آفتاب را...
بر می خیزم از ژرفا
و جهان را با خویشتن می آورم
ظهور میکنم
در توفانی دیوانه
برای روبیدن جاده هایی که
در پیش خواهم گرفت...
پائولو کوئلیو

---